‼ FELIETON ‼
RADIOAKTYWNY OPAD
,,Wojna, wojna nigdy się nie zmienia’’, prawdopodobnie wielu z was słyszało już to sformułowanie, nie każdy za to wiedział że był to cytat z Fallout-a, swoją drogą bardzo trafny i ponadczasowy.
Seria gier o radioaktywnym ,,Opadzie’’ ma swoje początki w 1997 roku pod szyldem Interplay, a później Bethesda Software. Właśnie wtedy wyszła pierwsza część serii znakomitych gier fabularnych osadzonych w post-apokaliptycznym świecie, okres rozgrywki określa się na XXII-XXIII wiek.
Jak na swoje czasy oprawa graficzna była i jest znakomita, przystosowana do dat premier poszczególnych części i zawsze zachęcająca do gry. Nietuzinkowe wątki fabularne, mnogość rozwiązań – możliwości wykonania poszczególnych misji na różne sposoby, tj. skradanie, barter czy też stara dobra rozwałka, zawsze sprawiała że wracałem do tych tytułów. Moimi faworytami są Fallout: Tactics i Fallout 4 – ogrywane do dziś dnia 🙂
Zapieczętowane krypty w których schronili się ludzie, aby uniknąć ataku atomowego, bezdroża, suche pustkowia, skażone tereny poprzemysłowe, upadłe miasta i osady ludzkie potrafią wzbudzić w graczu poczucie utraty człowieczeństwa, utraty uczuć wyższych, co wpływa na immersję i wzbudza do refleksji na temat nadchodzącej rozgrywki. Powstaje pytanie, przystosować się i stać się jednym z degeneratów, czy pomimo wszystko zachować czystość umysłu i starać się pomóc zdewastowanej krainie, którą bądź co bądź zmuszeni będziemy nazywać od teraz domem.
Jeśli chodzi o przeciwników to spotkamy tu wszelkiej maści monstra, od zmutowanych szczurów, przez Ghule, Supermutantów, Szpony Śmierci i naprawdę wymyślną gamę jak to nazywam ,,mutantów środowiskowych’’, chodzi mi o zbiorniki wodne, napromieniowane przestrzenie i pomieszczenia, czy też miejsca do których od stuleci nie dochodziło światło. Resztę wyobrażeń na temat stworów pozostawiam wam.
Postacie grywalne, co ciekawe oprócz ludzi możemy zagrać w/w Supermutantami i Ghoulami, a w niektórych częściach gry da się wcielić do drużyny nawet i Szpona Śmierci. Właśnie, drużyny. Nie ma przymusu grać solo, jak i nie ma przymusu grać drużynowo, na każdym etapie gry możemy zrobić w tej sprawie absolutnie wszystko. Pisząc wszystko mam na myśli przyłączanie i odłączanie członków drużyny, a także ich uśmiercanie zależnie od naszego widzimisię.
Opisując całość chciałbym przypomnieć że jest to wyśmienity RPG z mnóstwem umiejętności pasywnych i aktywnych, a także rozbudowaną ścieżką rozwoju postaci, xp-ienie, zdobywanie przyjaźni i co za tym idzie wrogów jest na porządku dziennym.
Długi wstęp? Może i tak, ale to wszystko spotka nas w edycji planszowej. Cztery dostępne postacie, cztery scenariusze, mnogość ich wykonania, eksploracja, rozwój postaci…. Eeee chyba już o tym pisałem 😀 Jedyna różnica polega na spłyceniu RPG-a jako takiego, ale ogólny zamysł rozgrywki jest zachowany i nie stracił duszy. System rozwoju S.P.E.C.I.A.L jest tu wykorzystany, więc całość powinna być odebrana niemalże 1 do 1.
Ze strony wizualnej jest to moim zdaniem majstersztyk. Klimat kipi w każdym aspekcie wykonania. Wszystko zachowane jest w modern-retro stylistyce, zielone ekrany, piach, lokacje żywcem wyciągnięte z Fallout 4 i niemal unoszący się zapach rdzy i korozji, brrr… mnie przyprawia o ciarki i wywołuje niekontrolowane napady ekscytacji, tak skrajne uczucia wyzwalają mega przyjemność z rozgrywki.
Zatem jeśli chcesz zawitać do Megatonu, zbadać kryptę 109, po prostu przemierzać pustkowia w poszukiwaniu przygody i zadań pobocznych to jest to tytuł zdecydowanie dla Ciebie. Zakładaj Pip-Boya i wyrusz na przygodę z nutką horroru, przy odrobinie szczęścia i współpracy nie zasilisz pustkowi swoim wysuszonym na słońcu truchłem.
~Xeno
#gryplanszowe #boardnews #boardgames #felietony ///Felieton – Radioaktywny opad///
